دستم را بگیر و شانه به شانه ام بیا

بیا تا حس کنم من و تو ما هستیم

دستهای مردانه ات, یعنی حضورت

دست های کوچکم گاه گاهی دستهای بزرگت را می خواهد. نه برای اینکه تنها نمیتوانم برخیزم. گاه زن بودنم . این حس زن بودنم می خواهد باشی. میخواهد تو بلندش کنی. میخواهد تماما توی بغلت جا شود. آری این فقط موجود ماده درونم است که تو را خط به خط میخواهد

بعضی جاهای خالی هیچ وقت پر نمیشه.

مثل یه سوراخ وسط قلب آدم می مونه. 

با هیچ بتونه ای تو دنیا هم پر نمیشه.

شاید پر بشه و من نشناحته باشم.

نمی دونم

دلم شنا می خواهد

نه که فکر کنی شنا در آب گرم استخر با هوای تابستانی محوطه استخر  می خوام

نه

دلم شنا می خواد در آب دریا

تو هوای سرد و آب یخ دریا

همین الان

تو ماه آذر

همین ظهر عاشورا

دلم لرزیدن از سرمای بعد از این شنا را می خواهد

نه اینکه فکر کنی عاشق سرما هستم. هر کی منو بشناسه می دونی از سرما بدم میاد. همیشه ازش فراری ام

اما، امروز، این ساعت، من دلم می خواهد بلرزم

تا شادی موقع لرزیدن فراموش کنم چه دردی در انتهای دلم جا خوش کرده

تا شاید بعد از آن یخ کردن مریض شم

یه هفته از شدت مریض بودن بخوابم

بعد که حالم خوب شد 

یعنی آمپول های لعنتی تموم شدند شاید زندگی دوباره آغاز شود. من به آغاز نیاز دارم.

جمله ها خودشان آمدند. من برای آمدنشان برنامه ریزی نکردم. ته این شنا  فهمیدم چه می خواهم. آ غاز

بیا. آغاز کن مرا. من به آغاز تو محتاجم

به  قول سهراب قایقی باید ساخت

کجا را نمیدانم

اما باید رفت

از خاطره ها

از شکلات ها

از همه چیز

باید دنبال مزه های جدید بود

شاید آنها خوشمزه  تر باشند

باید رفت

اینقدر رفت تا شاید دوباره به تو رسید

کلا دست به حذف کردنم خوبه. وبلاگ های زیادی رو حذف کردم. نوشته های زیادی از اونا رو پاک کردم. اینجا هم کلی از نوشته هاش رو در طول زمان پاک کرده ام. اما اینجا رو هیچ وقت پاک نکرده ام. نوشته اش در طول زمان بعضی هاش حذف شده اما خودش هست. بخشی از خط سیر بزرگ شدن منه اینجا. از همه وبلاگ های دیگه بیشتر دوسش دارم با اینکه اینجا کمترین نوشته هاش مال منه. اما یه جورایی شبیه دفتر خاطراتمه. تصمیم گرفتم اینجا بنویسم. 

شدم مثل این فروشگاه ها که میرن دم درشون می نویسن با مدیریت جدید افتتاح شد.

اما اینجا مدیرش همون مدیر سابق. فقط کمی بزرگ شده. امروز داشتم پست های قدیمی خودمو می خوندم. دیدم قبلا من بیشتر تاب می خوندم. باید دوباره بخونم. باید  یه تکونی به خودم بدم. 

فردا سلام. من امروز آمدم. امروز که هیچگاه دیر نیست.

سلام کلبه

دردی در دلم دارم

وقتی این درد به یادم میاد. قلبم درد می گیرد

گاه گاهی پشتم تیر میکشد

گاهی انگار کسی قفسه سینه ام را می فشارد

این درد را باید تا کی نگه دارم

این درد را هر روز سعی می کنم فراموش کنم. بخندم. برقصم. سر به سر بقیه بگذارم. همه و همه برای انکار این درد  است چون وقتی یادم بیاد قفسه سینه ام تیر می کشد.

کاش کسی بود بغلم می کرد و می گفت گریه کن. اینقدر گریه تا دلت سبک شود. کاش کسی بود تا بغلم کنه ئ بذاره تو بغلش گریه کنم. من بغلم گم شده. من یه بغل داشتم که مال من بود. اما الان بغلم پیشم نیست. بغلم رفته. من بغل خودم رو می خوام با همه بدی هاش. با همه نامردی هاش. با همه چیزهایی که حقم است و بغلم یه من نمی دهد. من دلم برای بغلم تنگ شده. خیلی زیاد

سلام

امروز 30 سالم شد

اومدم اینجا چون قرار بود بیام و از تغییرات این دو سال بگم

یاد گرفتم چه جوری تو زمین زندگی کنم دیگه نمیخوام تو جنگل زندگی کنم.

یاد گرفتم چه جوری با آدم ها کنار بیام

بزرگ شدم

فرق عشق و دوست داشتن رو فهمیدم

راه لذت بردن از زندگی رو یاد گرفتم

اما هنوز به خودم مسلط نبیستم.

عصبانیت هام کم شده اما کنترل نشده.

یاد گرفتم آدم ها رو با بدی و خوبی هاشون بپذیرم.

به یه چیز با حال رسیدم و اون اینه که ایمان دارم یه روزی آدم برجسته و مطرحی می شم.

مطلب بعدی این وبلاگ نمیدونم چه زمانیه

دوس دارم 30 سالم شد بیام این پست رو بخونم و احساسم و نسبت به 2 سال قبل بگم.

الان احساس خاصی به 2 سال گذشته ندارم. فرق من با 2 سال قبلم اینه که کم کم یاد گرفتم از چیزهایی که بلدم استفاده کنم.

دوس درام بدونم دنیا 2 سال دیگه مثل الانه یا دوس داشتنیه. دوس دارم بدونم آدم ها تا 2 سال دیگه خوب میشن یا هنوز دروغ میگن.

میدونم هیچی فرق نمیکنه. فقط منم که عوض میشم. یعنی باید عوض شم. باید فکر کنم. دنیا مجازی ام دنیایه واسه خودش. دوس دارمش. اما هنوز دوس دارم تو جنگل زندگی کنم. میخوام بدونم دو سال دیگه هم هنوز تو جنگل زندگی کردن و دوس دارم یا نه.

میگم فکر میکنین تا 2 سال دیگه آدما میفهمن که کجایی بودنشون مهم نیست. آدم بودنشون مهمه. من شک دارم. میگن امید خویه. من تا 2 سال پیش اینجوری فکر نمیکردم. شاید تا 2 سال دیگه هم بقیه بفهمن.

...

١٣ به در هم شد. دیگه سال نو شد امسال. به همین سادگی.

١۴ فروردین هر سال منو یاد مامان بزرگم میندازه که رفته. خدا رحمتش کنه.

بهار ٨٨ هم با همه امید و آرزوهای سال نوش یک ششمش تموم شد. ۵ قسمت دیگه مونده ازش

مردان بزرگ هرگز نمی میرند زیرا یادشان همیشه در خاطره هاست

ادیسون در سنبن پیری پس از کشف چراغ برق یکی از ثروتمندان آمریکا به شمار می رفت و درآمد سرشارش را تمام و کمال در آزمایشگاه مجهزش که ساختمان بزرگی بود هزینه می  کرد. این آزمایشگاه بزرگترین عشق پیرمرد بود

در همین روزها بود که نیمه های شب از اداره آتش نشانی به پسر ادیسون اطلاع دادند، آزمایشگاه پدرش در آتش می سوزد و حقیقتا کاری از دست کسی بر نمی آید و تمام تلاش ماموان فقط جلو گیری از گسترش آتش به سایر ساختمانها است
آنها تقاضا داشتند که موضوع به نحو قابل قبولی به اطلاع پیرمرد رسانده شود
پسر با خود اندیشید که احتمالا پیرمرد با شنیدن این خبر سکته می کند و لذا از بیدار کردن پیرمرد منصرف شد و خودش را به محل حادثه رساند و با تعجب دید که پیر مرد در مقابل ساختمان آزمایشگاه روی یک صندلی نشسته است و سوختن حاصل تمام عمرش را نظاره می کند
پسر تصمیم گرفت جلو نرود و پدر را آزار ندهد. او می اندیشید که پدر در بدترین شرایط عمرش بسر میبرد
ناگهان پدر سرش را برگرداند و پسر را دید و با صدای بلند و سر شار از شادی گفت: پسر تو اینجایی
می بینی چقدر زیباست! رنگ آمیزی شعله ها را می بینی؟ حیرت آور است! من فکر می کنم که آن شعله های بنفش به علت سوختن گوگرد در کنار فسفر به وجود آمده است! وای ! خدای من، خیلی زیباست! کاش مادرت هم اینجا بود و این منظره زیبا را می دید. کمتر کسی در طول عمرش امکان دیدن چنین منظره زیبایی را خواهد داشت. نظر تو چیه پسرم؟
پسر حیران و گیج جواب داد:
پدر تمام زندگیت در آتش می سوزد و تو از زیبایی رنگ شعله ها صحبت می کنی؟
چطـورمی توانی؟
من تمام بدنم می لرزد و تو خونسرد نشسته ای؟
پدر گفت:
پسرم از دست من و تو که کاری بر نمی آید،مامورین هم که تمام تلاششان را می کنند پس در این لحظه بهترین کار لذت بردن ازمنظره ایست که دیگر تکرار نخواهد شد

در مورد آزمایشگاه و باز سازی یا نو سازی آن فردا فکــر می کنیم الان موقع این کار نیست

به شعله های زیبا نگاه کن که دیگر چنین امکانی را نخواهی داشت!   

  توماس آلوا ادیسون سال بعد مجددا در آزمایشگاه جدیدش مشغول کار بود و همان سال یکی از بزرگترین اختراع بشریت یعنی ظبط صدا را تقدیم جهانیان نمود. آری او گرامافون را درست یک سال پس از آن واقعه اختراع نمود

اگر به خانه ی من آمدی"...برایم مداد بیاور.....مداد سیاه...می خواهم روی چهره ام خط بکشم تا به جرم زیبایی در قفس نیفتم، یک ضربدر هم روی قلبم تا به هوس هم نیفتم !

یک مداد پاک کن بده برای محو لبها.....نمی خواهم کسی به هوای سرخیشان ، سیاهم کند!

یک بیلچه، تا تمام غرایز زنانه را از ریشه در آورم....شخم بزنم وجودم را ...بدون اینها راحت تر به بهشت می روم گویا!

یک  تیغ بده؛  موهایم را از ته بتراشم.... سرم هوایی بخورد... و بی واسطه روسری کمی بیاندیشم !

نخ و سوزن  هم بده، برای زبانم می خواهم ... بدوزمش به سق....اینگونه فریادم بی صداتر است!

قیچی یادت نرود......می خواهم هر روز اندیشه هایم را سانسور کنم ! 

پودر رختشویی هم لازم دارم.....برای شستشوی مغزی....مغزم را که شستم ، پهن کنم روی بند... تا آرمانهایم را باد با خود ببرد به آنجایی که عرب نی انداخت... می دانی که؟ باید واقع بین بود !

صدا خفه کن هم اگر گیر آوردی بگیر......می خواهم وقتی به جرم عشق و انتخاب ،  برچسب فاحشه می زنندم.... بغضم را در گلو خفه کنم!

یک کپی از هویتم را هم می خواهم.... برای وقتی که خواهران و برادران دینی  به قصد ارشاد، فحش و تحقیر تقدیمم می کنند !

تو را به خدا....اگر جایی دیدی "حقی" می فروختند .....برایم بخر....تا در غذا بریزم.... ترجیح  می دهم خودم قبل از دیگران حقم را  بخورم !

و سر آخر اگر پولی برایت ماند ...برایم  یک پلاکارد بخر......به شکل گردنبند.....بیاویزم به گردنم....و رویش با حروف درشت بنویسم:

"من یک انسانم "..." من هنوز یک انسانم" ...." من هر روز یک انسانم

جادوگری که روی درخت انجیر زندگی میکند

قسمتی از آیه ۳ سوره مائده:

 امروز دین شما را کامل و نعمتم را بر شما تمام کردم و دین اسلام ( تسلیم خدا بودن )  را برای شما برگزیدم.